در من نشسته سایه ی کمرنگی از خودم . . . 

                ... لب باز میکنی شاید بخندی ... زندگی ، اما ... فرصت فریاد زدن هم نمی دهد ...

               جز درد و رنج سهم من از روزگار نیست

               این جا  بدون  تو  خبری  از بهار  نیست . . . 

               خستگی این روزها

               نه از تن م بیرون می رود

               نه از دل م . . .

               سفر ،

               وقتی هیچکس منتظرت نباشد

               فقط دربه دری ست . . .

                سکوت

                امتداد تلخ بغض ترک خورده ای ست  ،  که

                نمی شکند . . .

                چه خوب  . . . 

                که نیستی

                که نمی فهمی ام

                که نمی بینی  ام

                که این همه درد  . . .

                بی گمان

               تو را می شکست

                ورود ممنوع !

                کارگران مشغول کارند

                دل م بدجور شکسته ست  . . .

               قد می کشند نبودن هایت

               دیوار می شوند

               سقف می شوند

              و دنیای بی تو بودن هایم

              می شود کوچکتر از این اتاق  . . .

              ... خسته م ... جای خالی ت را ... هیچ چیز این زندگی پر نمی کند ... مرگ را زندگی میکنم

              ... زندگی را می میرم ... خسته م ... لعنت به من و دوست داشتن هایم ...

             پایان  همیشه ی  پاییز

             زمستان  است

             فقط  همین  . . . 

          یـــــک  مرد  جــا  مانده  درون  چـــشم های   مــن

          کــز کــــــرده  آنــــجا زیـــر پـــلکــم اشــک می کــارد

          من با تو خوبم! بی تو خوبم! حال من خوب است !!!

          این زنــدگـــی لــعــنـــتــی  یــک مـــــــرگ کـــم دارد